مسجد امام، مهمترین مسجد دوره صفوی در اصفهان

 

 

در میدان نقش جهان اصفهان مسجدی جذاب و زیبای امام (یا مسجد شاه) خودنمایی می کند، مسجدی که قدمتش به سال ۱۰۲۰ هجری قمری در دوران صفوی  به فرمان شاه عباس برمی گردد و با معماری جذابش در لیست آثار ملی ایران قرار دارد.

معماری و کاشی کاری هایی که در این مسجد به کار رفته شاهکاری بی نظیر است که ساعت ها تماشا را می طلبند.

اسم این مسجد در گذشته مسجد جامع عباسی بوده و نام آن در کتاب های تاریخی زیادی ثبت شده است.

آن جایی که این مسجد، یک مسجد جامع است معماری آن از اهمیت زیادی برخوردار بوده است.

مساجد جامع در هر دوره نقش زیادی در شکل گیری دیگر المان های شهری مثل بازار و خیابان ها داشته اند و همیشه از مهمترین عناصر هر شهر بوده اند.

در این مسجد زاویه ای میان محور سر در (رو به میدان نقش جهان) و محور مسجد (رو به قبله) به وجود آمده که معمار هنرمند از آن بهترین استفاده را کرده است.

این مسجد ورودی های زیادی دارد اما برای وارد شدن از در اصلی باید به ضلع جنوبی میدان نقش جهان بروید.

بر روی در ورودی اشعاری به خط نستعلیق به چشم می خورد که سال تمام شدن تزئینات و نصب آن را زمان شاه صفی در سال های ۱۰۲۸ تا ۱۰۵۲ عنوان کرده است.

این مسجد چهار ایوانی در قسمت میانسرا از تناسبات شش پهلوی منتظم برخوردار است.

در قسمت های جنوب شرقی و جنوب غربی صحن مسجد دو مدرسه به چشم می خورد:

که به دست ناصرالدین شاه و مدرسه سلیمانیه که به دست شاه سلیمان مرمت شده اند.

گنبد مسجد امام

گنبد مسجد امام

این گنبد از دو پوسته ی جدا از هم ساخته شده و کار معماری اش بر عهده ی استاد فریدون نایینی بوده است.

در مرکز گنبد بزرگ جنوبی صوت منعکس می شود و ارتفاع گنبد بزرگ هم ۵۲ متر است.

برای دیدن شاهکار کاشی کاری های این مسجد به قسمت سر در بروید؛ اینجا پر از کاشی کاری های هفت رنگ و معرق است.

در قوس اصلی ورودی، سه ردیف مارپیچ تزیینی آبی روشن قاب بندی شده نظرتان را جلب می کند.

هر کدام از قاب ها با تزئیناتی از جنس سنگ مرمر باشکوه و دیدنی تر شده اند.

در قسمت های دیگر مسجد هم کاشی کاری های جذابی را می بینید که البته برای آن ها از کاشی های نامرغوب تر استفاده شده است.